ABC Borderline

"Uratuj mnie" poleciła mi moja terapeutka, jako wsparcie w terapii i motywator do pracy, mający działać na zasadzie: "jeśli jej się udało, to tobie też się uda". Trzeba przyznać, że książka bardzo mnie poruszyła, czesto czytając ją ryczałam jak bóbr, bo miałam wrażenie, jakbym czytała o sobie. Nawet opis pierwszego pobytu w szpitalu Raichel był, jakby wyjęty z mojego życia. Aż nie mogłam w to uwierzyć, że ktoś mógł przeżywać to wszystko dokładnie tak jak ja. Ale oprócz tego książka ta wzbudzała też we mnie potworną złość. Zamiast dawać mi nadzieję, że można się z tym uporać, często utwierdzała mnie w przekonaniu, że mi na pewno się to nie uda, strasznie się wtedy wściekałam, myśląc: "tej idiotce udało się tylko dlatego, że miała cholernie dużo szczęścia! Gdyby nie miała takiego kochającego i wspierającego męża i życzliwych ludzi wokół siebie, którzy jej pomagali w wielu trudnych chwilach no i oczywiście, gdyby nie trafiła na tak wyjątkowego terapeutę, który wręcz czytał jej w myślach, rozumiał, jak nikt inny na świecie i znosił wszystkie, nawet te najgorsze zachowania, to do teraz by się z tym męczyła, albo juz dawno strzeliłaby sobie w łeb. Czemu ku.rwa, ja tyle szczęścia nie mam i tylko dlatego jestem skazana na życie w tym syfie?". Było to dla mnie tak ciężkie, że często "obrażałam się" na tą książkę i odkładałam ją na kilka tygodni. Ostatecznie po ok. 3 miesiącach udało mi się dobrnąć do końca. Nie wiem jeszcze co mi konkretnie ona dała, póki co trudno mi to jakoś nazwać, w sumie wciąż mam jeszcze dość mieszane uczucia, ale bez cienia przesady mogę powiedzieć, że była dla mnie dużym przeżyciem i zdecydowanie jest jedną z ważniejszych, jeśli nie najważniejszą książką w moim życiu.